Enuma Elisz


TIAMAT ZNACZY ZIEMIA

Enuma elisz nazywany jest eposem o stworzeniu wszechświata. Kosmogonia babilońska miała jednoznaczny pogląd na sens istnienia człowieka: światem rządzi panteon bogów z Mardukiem na czele, ludzkość ma za zadanie służyć bogom.
Tablica I

Na początku istniał tylko chaos, nie było ziemi ani nieba. Praojciec Apsu i pramatka Tiamat mieszali swoje wody. Istniał także potężny doradca Mummu. Następnie narodzili się Lahamu i Lahmu oraz inni bogowie pierwszego pokolenia. Od nich wywodzili się Anszar i Kiszar, którzy stworzyli na swoje podobieństwo Anu. Od Anu pochodził Ea (Nudimmuda). Apsu był zaniepokojony poczynaniami nowego pokolenia bogów, którzy dążyli do rozdzielenia żywiołów i uporządkowania chaosu. Zaplanował zagładę swoich dzieci, choć Tiamat próbowała go od tego odwieść. Pomysł Apsu spodobał się Mummu i Tiamat nie mogła im przeciwstawić się.



Gdy młodsi bogowie dowiedzieli się o planach Apsu, przerazili się, lecz mądry Ea przy pomocy zaklęcia uśpił Apsu i porąbał go na kawałki. Uwięził także Mummu i pozbawił go jego magicznych mocy. Następnie wzniósł na ciele praojca siedzibę Apsu, w którym wraz z małżonką Damkiną spłodzili syna – Marduka. Anu podarował dziecku cztery wichry, które zakłócały spokój Tiamat.

Tiamat – z zemsty za uśmiercenie Apsu – postanowiła zgładzić młodych bogów. Stworzyła potwory: węże, smoki, psy, ludzi-ryby, ludzi-skorpiony. Wzięła sobie za małżonka jednego z pierwotnych bogów – Kingu – i podarowała mu tablice losów.


Tablica II

Ea zawiadomił Anszara o przygotowaniach Tiamat do wojny z dziećmi. Anszar doradzał mu wystąpienie przeciwko bogini. Ea jednak wysłał wpierw do pramatki Anu. Gdy Anu zobaczył Tiamat, uciekł przestraszony. Bogowie bali się rozpoczęcia walki. Wtedy Anszar przywołał Marduku. Syn Ea zgodził się na pojedynek z Tiamat, w zamian zażądał pierwszeństwa wśród bogów i prawa do wyznaczania losu.

Tablica III

Anszar wysłał do Lahmu i Lahamu Gagę, który opowiedział im o zaistniałej sytuacji, czym przestraszył starszych. W tym czasie Anszar zwołał bogów i przedstawił im warunki Marduka. Podczas obfitej uczty bogowie zgodzili się złożyć hołd Mardukowi.

Tablica IV

Gdy Marduk siedział na tronie, pozostali bogowie oddawali mu cześć i prosili o dowód jego mocy. Marduk znikł, a w jego miejsce pojawiła się gwiazda, co wszystkich obecnych przekonało o jego potędze. Marduk uzbroił się do pojedynku z Tiamat w łuk, strzały, buławę i sieć. Do pomocy miał siedem wiatrów i podarowane mu przez Anu cztery wichry. Do walki stawił się na rydwanie, w ręku miał zaklęte zioła.


Przed rozpoczęciem pojedynku Marduk i Tiamat wymienili powitania i błogosławieństwa. Następnie młody bóg rzucił na pramatkę sieć, uderzył ją wichrem w łono i przeszył strzałą. Rozciął jej brzuch i wyjął serce. Po zwycięstwie nad Tiamat zgładził jej wojsko i wziął do niewoli Kingu, któremu przedtem odebrał tablice losu. Odpocząwszy po bitwie, zwycięski bóg rozciął ciało Tiamat na dwie części: jedną umieścił na górze i uczynił z niej niebo, z drugiej stworzył ziemię. Na niebie na podobieństwo domu Apsu zbudował siedzibę E-szara, którą oddał w posiadanie Anu, Enlilowi i Ea.

Tablica V

Na niebie Marduk stworzył gwiazdy, obdarzył Księżyc i Słońce blaskiem, rozdzielił dzień i noc. Prawdopodobnie stworzył także rośliny i zwierzęta (tablica jest uszkodzona). Wszyscy bogowie składali cześć Mardukowi.

Tablica VI

Marduk postanowił stworzyć człowieka. Podzielił się swoim pomysłem z Ea. Uzyskał zgodę bogów na złożenie ofiary z Kingu, z którego krwi Ea stworzył pierwszych ludzi i przykazał im służyć bogom. Jako wyraz wdzięczności bogowie wznieśli Mardukowi świątynię w Babilonie – E-sagilę. Po ukończeniu prac urządzili ucztę, podczas której na niebie ustanowili łuk Marduka. Anszar, Lahmu i Lahamu nadali Mardukowi trzy imiona i nakazali innym bogom uczynić to samo.

Tablica VII

Bogowie śpiewali hymn Mardukowi, w którym wymienili nadane mu pięćdziesiąt imion.


Próbki z misji Apollo dowodem na zderzenie Ziemi z inną planetą


Teoria wielkiego zderzenia Ziemi z inną planetą została ostatecznie udowodniona. Niemieccy naukowcy znaleźli dowody na istnienie Teji - planety, z którą kilka miliardów lat temu zderzyła się Ziemia, w efekcie czego powstał Księżyc.

Około 4,5 mld lat temu Ziemia zderzyła się z planetą wielkości Marsa. W wyniku kolizji we Wszechświecie pojawiły się olbrzymie ilości materii skalnej, z której później uformował się Księżyc - głosi teoria wielkiego zderzenia.

Brakowało dowodów

Wielu naukowców zgadza się z tą hipotezą, spora część ekspertów proponuje inne wyjaśnienia. Wszyscy jednak zgodnie przyznają, że teoria jest bardzo prosta, dlatego wywołuje wiele kontrowersji. Oczywiście jedną z nich był brak dowodów. Nikomu dotąd nie udało się bowiem przedstawić bezspornych dowodów na to, że nasz naturalny satelita powstał w wyniku zderzenia Ziemi z Teją.

Porównali próbki skał

Niedawno jednak zespół specjalistów z Uniwersytetu w Goettingen pod przewodnictwem dr. Daniela Herwartza udowodnił, że teoria wielkiego zderzenia jest prawdziwa.

Naukowcy przeanalizowali próbki skał księżycowych (które udało się pobrać podczas misji Apollo), a następnie zbadali proporcje izotopów tlenu. Do analizy tych próbek wykorzystano metodę spektrometrii masowej.



Zderzenie potwierdzone

Badania wykazały, że zawartość badanego pierwiastka w skałach pochodzących ze Srebrnego Globu różniła się od ilości tlenu w ziemskich skałach, choć jak podkreślają naukowcy - różnice nie były duże. Zdaniem ekspertów to dowód na to, że Ziemia zderzyła się z innym obiektem.

Wyniki badań zostały opublikowane na łamach czasopisma "Science".